Η Τέχνη της Οργανοποιίας

Η οργανοποιία είναι η τέχνη της κατασκευής και επισκευής μουσικών οργάνων. Οι ρίζες της οργανοποιίας εντοπίζονται αρκετά χιλιάδες χρόνια πριν, τη στιγμή που ο άνθρωπος άρχισε να αντιλαμβάνεται τον τρόπο παραγωγής του ήχου, αν και δεν είναι δυνατόν να οριστεί μια χρονολογία λόγω της υποκειμενικότητας του ορισμού του μουσικού οργάνου. Από τότε η τέχνη αυτή έχει εξελιχθεί σε μεγάλο βαθμό, συμβαδίζοντας με την εξέλιξη των επιστημών και της τεχνολογίας.

Ο οργανοποιός ασχολείται με την κατασκευή μουσικών οργάνων. Αναλαμβάνει να κατασκευάσει, να επισκευάσει, να συντηρήσει ή να βελτιώσει την επίδοση ενός μουσικού οργάνου.

Χρησιμοποιεί διάφορα εργαλεία, όπως σκαρπέλο, κύλινδρο, στράντζα, δράπανο, τροχό, πιστόλι βερνικιού, κατσαβίδια, σφυριά, τρυπάνι κ.ά.

Τα πιο βασικά υλικά για την κατασκευή των οργάνων είναι το ξύλο δένδρων και το μέταλλο.

Η τέχνη της οργανοποιίας απαιτεί υπομονή, επιδεξιότητα, οργάνωση, φαντασία και αγάπη για την μουσική.

Στην Ελλάδα τα συνηθέστερα όργανα που κατασκευάζονται από Έλληνες οργανοποιούς είναι: Η κιθάρα, το μπουζούκι, ο τζουράς, το λαούτο, η λύρα και ο μπαγλαμάς.

Τα 2 πιο παλαιά και πιο ''διάσημα'' όργανα κατασκευασμένα στον Ελλαδικό χώρο είναι ο Ταμπουράς του Μακρυγιάννη, και ο Ταμπουράς του Φώτου Τζαβέλα.